rickrun

Nelli Cooman Run

Nadat ik in het ziekenhuis een foto had laten nemen van mijn enkel, was hij de volgende dag weer een stuk dikker. Een stuk trombosekous om de enkel gaf stevigheid en daar heb ik een dikke week mee gelopen. De rontgenfoto liet niet veel bijzonders zien. Wel heb ik weer zo'n twee weken stilgezeten, althans wat lopen betreft. De zwelling op mijn enkel nam af en zo deed de pijn. Het was al weer een dag of wat tijd om te lopen, maar de tijd ontbrak eenvoudigweg.

Vandaag was de Nelli Cooman run in Stadskanaal. Was het verstandig om daar aan mee te doen? Of moest ik het eerst langzaam weer opbouwen? Een compromis kon natuurlijk ook: 10 kilometer in een rustig tempo. Het waren rondjes van 2,5 kilometer, dus uitstappen kon altijd nog. Alles beneden de 50 minuten zou winst zijn. Dat bleek later al moeilijk genoeg.

Ik kam laat bij de inschrijving, maar het lukte nog net. Blijkbaar is het startschot gegeven door Nelli zelf, maar ik heb haar niet gezien, omdat ik achteraan startte. Het tempo lag de eerste kilometers net boven de 5 min. per kilometer. En het was wel te doen. Ik voelde al dat er ook niet veel meer in zat. De enkel hield zich prima en de lies gaf nog een hele lichte pijn. Een behoorlijk stuk voor het einde van de tweede ronde werd ik al gedubbeld door de koplopers. Dat had ik nog nooit meegegemaakt, maar had alles te maken met het tempo. Ook daarna werd ik door heel wat lopers op een ronde gezet. Maar dat was niet erg. Het tempo was nog steeds net boven de 5 min.

De tijd van de laatste doorkomst gaf iets meer dan 38 minuten aan. Het finishen onder de 50 werd zo nog een hele dobber. Toch zette ik iets meer aan, maar voelde wel dat er niet veel meer in zat. Ik probeerde vol te houden en kon zo nog net binnen de vijftig minuten eindigen en was behoorlijk moe. Een van de slechtste tijden op een tien kilometer ooit, maar dat was van minder belang. Ik had tenminste weer eens gelopen!

wéér geen Lemelerbergloop

Het is misschien wel de mooiste wedstrijd van het jaar in mijn loopagenda. Helaas moet ik de Lemelerbergloop ook dit jaar weer afzeggen. Vorig jaar had ik andere verplichtingen. En nu? Geblesseerd! Na de Amsterdamse marathon ging het langzaam aan beter met mijn lies. Na een week echter voelde ik een licht pijntje op de wreef van mijn linkerenkel. Niets verontrustends nog. Wel eens vaker last van. Soms gaat het mis, zoals ruim een jaar geleden. Toen moest ik een tijdje ingetaped lopen. Nu verwachtte ik dat niet. Maar afgelopen woensdag, tijdens de gymopleiding, probeerde ik een bijna-salto. En dat kunnen 46-jarige mannen misschien beter niet doen. Ik kwam niet fijn neer en voelde dat in mijn rug, maar zeker ook in mijn voet. Het was enigszins pijnlijk. De volgende morgen was de pijn een stuk erger en liep ik een beetje hinkepinkend door school. Direct maar de dokter gebeld. Vandaag foto laten maken, waarvan de uitslag over een paar dagen komt. De pijn is minder erg geworden, maar het lopen over de Lemelerberg kan ik op mijn buik schrijven. Baal!

Amsterdam Marathon

Van tevoren gaf ik mezelf 15% dat ik de marathon überhaupt zou uitlopen. Het motto was immers "Elke kilometer telt". De verkoudheid was gelukkig bijna weg. De voorbereiding was te gering en mijn liesblessure erg pijnlijk. Al met al geen goede vooruitzichten, maar desalniettemin toch zin om te gaan lopen.

Op tijd werd ik door het gezin in de buurt van het Olympisch Stadion uitgezet. Zij gingen o.a. naar Madame Tussaud, maar kregen ook met de marathon te maken, doordat er vrijwel geen tram reed en zo vele kilometers wandelend aflegde. Nadat ik mijn startnummer in Sporthallen Zuid had gehaald, naar het stadion. Tas in bewaring en naar binnen. Maar gauw het startvak in, want daar scheen tenminste de zon.

Om half elf ging de meute in beweging en het duurde nog 5 minuten voordat ik de startstreep gepasseerd was. In het begin veel mensen langs de weg, waaronder Bjorn. De lies begon al weer flink op te spelen. Hoeveel kilometer zou ik redden? 10, 15 of misschien wel 25? Bij de eerste waterposten om de 5 kilometer ging ik steeds even rustig drinken en strekoefeningen doen. Conditioneel voelde het prima aan, maar de pijn werd heviger. Toch leek het na zo'n 15 kilometer niet nog erger te worden. 

Langs de Amstel duurde het heel lang voordat ik eindelijk Ouderkerk aan de Amstel bereikte. Ondanks dat het qua publiek erg rustig was hier, toch mooi om te lopen. Noordwaarts ging het weer en ik strekte inmiddels om de twee á drie kilometer. De vermoeidheid, in combinatie met de pijn, begon ook al aardig te komen. Bij het 25-kilometerpunt waren we zo'n beetje weer in Amsterdam gekomen en volgde het saaie stuk door het industrie- en kantorengebied. Gelukkig waren daar ook Ronald, Patricia en Bjorn. Eerstgenoemde liep een stuk met me mee om te filmen: http://www.youtube.com/watch?v=-aUf2otzMzk&feature=player_embedded. Mijn stukje staat op 4:00 minuten en 4:30.

Op kilometerpunt 29 volgde mijn eerste wandeling en daarna werd het een lijdensweg. De stukken die ik 'hardliep' werden steeds korter en de wandelstukken steeds langer. De pijn in de lies (liezen inmiddels) werden minder belangrijk. Mijn hele lichaam begon pijn te doen. Met name de kuiten en mijn linkerbovenbeen. Soepel lopen was er al lang niet meer bij. 6 kilometer voor het eind kwam ik wandelend weer voorbij Ronald en Patrica. En twee kilomeer later trof ik mijn gezin die al heel lang op mij zaten te wachten. De laatste kilometers waren verschrikkelijk. Aangespoord door mensen langs de kant en ook weer Bjorn probeerde ik iedere keer weer een honderd à driehonderd passen te lopen, het zag er niet uit.

Met dank aan Bjorn voor de foto's

Natuurlijk wilde ik niet wandelend het stadion binnen komen, dus vermande ik mij en 'liep' de laatste 500 meter. Net als winnaar Yegon (vlak voor mij ;-)) verkrampte ik de laatste tientallen meters totaal. Na maar liefst 4 uur en 34 minuten en 59 seconden ging ik over de finish. Op dat moment niet eens zo blij, maar dit had ik vierenhalf uur eerder nooit verwacht.

Al met al toch heel content dat ik mijn tweede marathon heb uitgelopen, ondanks de lage verwachtingen van mijzelf. Een eventueel volgende keer laat ik mijn beurt voorbijgaan bij dergelijke omstandigheden. Nu rest een zeer vermoeid lichaam, veel spierpijn en toch ook tevredenheid!

elke kilometer telt

Op het moment van schrijven is het nog 1 dag en 20 uur volgens mijn afteller en dan begint de Amsterdam marathon. Vanmorgen nog even gelopen en mijn lies voelt nog hetzelfde. Ik ga er al niet meer van uit dat ik de marathon uit zal lopen. Het motto is nu: elke kilometer telt! Ik ben dankbaar voor de adviezen die ik op mijn vorige bericht heb gekregen. Een aantal adviseerde om naar de fysio te gaan. Dat zou inderdaad niet onverstandig geweest zijn. Toch maak ik zo'n stap niet zo gauw. Evenzovele raadden aan om er gewoon voor te gaan. Dat laatste doe ik min of meer ook, maar zonder hoge verwachtingen. De tijd is al helemaal geen item meer, want snel lopen is er zeker niet bij. Ik hoop dat er, ondanks alles, toch nog wat te genieten valt. Dit klinkt triester als bedoeld, maar goed, ik had het me dan ook anders voorgesteld.

grote twijfel

Gisteren met de plaatselijke loopgroep meegelopen. Verkoudheid was nog niet helemaal over, maar dat was niet zo erg. Ik voelde mijn lies en dat werd ondanks het zeer rustige tempo alleen maar erger, zelfs zeer pijnlijk. En dan te bedenken dat ik zondag ongeveer 5 keer zo ver moet. Ik heb lang uitgekeken naar de marathon, maar hij is me nu veel te dichtbij...

AM 7298

De aanloop naar de Amsterdam Marathon gaat eerlijk gezegd niet zo voorspoedig. Met het risico dat dit een meelijwekkend blogje wordt, even een opsomming: weinig tijd om te trainen (soms maar 1 of 2 maal per week); lange duurlopen die nogal stroef gaan; behoorlijke verkoudheid/grieperigheid momenteel, waardoor zwakke conditie; en een opspelende liesblessure. Dit stemt mij eerlijk gezegd wat onzeker over het verloop van de komende marathon. Vandaag heb ik wat papieren gekregen, zoals het inschrijvingsbewijs en de marathonkaart. Mijn nummer is 7298. Zal dit nummer ook finishen?

36 kilometer (pfff!)

Nog drie weken voor Amsterdam. Helaas is het passen en meten met het trainen, tijd is zeer kostbaar. Toch moest er nog een flinke duurloop gedaan worden en dat wilde ik niet te dicht bij M-day doen. Vanmorgen om 10 uur op pad. Het was geweldig weer. De zon scheen de hele tijd en slechts een enkele keer, als ik lang achter elkaar in het open veld liep, werd het me te warm.

Probleem bij een hele lange duurloop is het eten en drinken. Een drinkbelt mee, een handbidon en in mijn kleine tasje aan de belt kon slechts een gsm en een paar minikoekjes. Te weinig dus. Wel van tevoren een pannenkoek, een bak joghurt met cruesli en een banaan genuttigd. Onderweg moest ik maar proberen om ergens nog wat te kopen.

De eerste kilometers gingen niet echt soepel. Dat voorspelde niet veel goeds. Via 't Haantje en de Kibbelkoele liep ik door de bossen en het open veld naar Zweeloo en Aalden. Van daaruit naar Wezup. Mijn snelheid lag zo rond de 9,5 kilometer per uur. Misschien zelfs nog iets te hard, maar nog langzamer voelde niet prettig.

Van Wezup liep ik naar Wezuperbrug en op de halve-marathon-afstand ging ik even wandelen om te drinken en de koekjes op te eten. In Schoonoord verwachtte ik dat ik bij een snackbar wel wat drinken en een Mars o.i.d. zou kunnen kopen. Helaas geen snackbar te bekennen. Verder maar weer. Rechtstreeks naar huis zou niet de gewenste tijd en kilometers opleveren, dus eerst maar weer een andere kant op. Naar Eeserveen. Ondertussen had ik wel in de gaten dat de mogelijkheid om nog wat drinken en eten te kopen niet meer aanwezig was en ondertussen was mijn laatste flesje al leeg op zo'n 28 kilometer.

Ik kreeg het erg moeilijk en moest af en toe even wandelen en strekken. Het viel me niet mee. Na kleine stukjes wandelen en een paar moeilijke laatste kilometers, kwam ik uiteindelijk in 3:51 weer thuis, na 36 kilometer. Behoorlijk aan de latten, hoewel ik niet te diep gegaan ben. Het zal niet eenvoudig worden over drie weken. Toch kijk ik er naar uit! 

Dam tot Dam loop 2009

Omdat er bij DBV verzekeringen een paar afzeggingen waren, werd ik door Ruud en Ina uitgenodigd om mee te lopen met de Dam tot Dam loop. Ondanks dat je een hele dag 'kwijt' bent, leek me dat wel weer eens leuk na het Right-to-Play-gebeuren van drie jaar geleden. Het ging nu wel iets anders. Eerst naar Zaandam en daarna via de ene pendelbus naar de inschrijving naar de volgende pendelbus en vervolgens naar Amsterdam. Het gebeuren was nog massaler dan drie jaar geleden en dan te bedenken dat de avond ervoor ook al 25.000 mensen de route hadden gelopen.

Ons grote startvak van zo'n tweeënhalf duizend lopers zette zich om 12.35 uur in beweging. Voor ons, vrij achterin het vak, betekende dat het nog wel even duurde voordat de startstreep bereikt was. Daarna langzaam versnellen. Maar het was heel erg oppassen om niet op hakken te trappen of getrapt te worden. Even weer inhouden, versnellen, een sprongetje maken, enz. Dat kost natuurlijk kracht. Vooral in de tunnel was het nog erg oppassen omdat er weinig uitwijkmogelijkheden waren. Eenmaal buiten de tunnel scheen de zon volop, alsof je door de Gotthard was gekomen. Warm werd het.

De eerste drie kilometer kon ik bij Ruud blijven, maar hij ging me net iets te hard en langzamerhand verloor ik hem uit het oog. Eigen race dan maar. Met zo veel medelopers heb je maatjes voor het uitkiezen, maar vreemd genoeg lijkt het wel alsof er niemand is die jouw tempo loopt. Wat wel gewedig was: de aanmoedigingen van de mensen langs de kant. wat een feest! Met name in Amsterdam-Noord en Zaandam. Overal muziek en enthousiaste mensen. En in Zaandam zelf rijen dik langs de kant. Fantastisch!

De eerste kilometers gingen allemaal zo rond de 5 minuten gemiddeld. Daarna werd het zwaar. Van de vorige editie kon ik me nog exact herinneren waar ik begon te wandelen (op 11,5 kilometer). Dat wilde ik vandaag voorkomen, hoewel dat niet meeviel. Toch won ik vandaag de strijd tegen het wandelstemmetje. Wel even rustig drinken bij de verzorgingsposten. De laatste kilometer kon ik nog enigszins versnellen, maar het ging niet van harte. Uiteindelijke tijd: 1:20:30. Dat viel me eerlijk gezegd niet mee, omdat het maar liefst zes minuten boven mijn pr was. Aan de andere kant was het weer een half minuutje sneller dan drie jaar geleden op hetzelfde parcours. Dat biedt perspectief voor als ik 70 ben!

Albert Eisingloop

Dwars door één van de mooiste dorpen van Drenthe ging het vandaag. 4 ronden van 2,5 kilometer moesten er gelopen worden bij de Albert Eisingloop. Hoewel mijn nieuwe Garmin uiteindelijk slechts 9,650 kilometer aangaf. Ook hier eerst een jeugdloop en daarna 5 kilometer. Dit samen met de 10 km leverde ruim 700 deelnemers op. En ondanks de enorme bui die tijdens de 5 kilometer viel, waren er ook heel veel toeschouwers.

De eerste kilometer ging heel stroef. Ondanks het rustige tempo gisteren bij de Schippersrun in Odoorn, voelden mijn benen toch heel stijf aan. Later ging het iets soepeler. Ik bleef een aantal lopers in het vizier houden die ongeveer van mijn kaliber zijn. Onderweg zag ik collega Harrie langs de kant die ik 4 keer kon begroeten. Op de helft gaf de klok een redelijke tijd aan: 22:45. Met het dubbele zou ik tevreden zijn.

Net over de helft van de afstand werd ik al gedubbeld door Jan Venhuizen die volgens de speaker op dat moment net onder het parcoursrecord zat. In deze ronde werd ik door nog vier lopers op een ronde gezet. Maar goed, ik zeg altijd dat je je niet moet spiegelen aan anderen, maar naar eigen kunnen moet lopen. Bovendien hebben wij het veel zwaarder, want we moeten veel langer lopen ;-)

De ronden gingen redelijk vlak. Op zo'n 8 kilometer haalde ik Arno bij. Hij had gisteren 36 kilometer gelopen en nu al weer een snelle 10. Respect! Het bleek dat ook hij in voorbereiding is op de Amsterdam marathon. Ondanks de vermoeidheid was het tempo toch vol te houden en in een tijd van 45:23 kwam ik over de finish. Gezien de moeizame, stroeve start, viel me dat niet tegen. Maar het beeld vertekent wel wat door de te korte afstand.

Schippersrun en Garmin rules!

Vandaag de Schippersrun in Odoorn. De basisschoolkinderen waren eerst aan de beurt. Over een parcours van 1,8 kilometer werd door bijna 200 kinderen gelopen. Geen inschrijfgeld, maar wel een t-shirt en 5 muntjes van elk een euro voor hun vereniging. Een fantastisch gebaar van de plaatselijke supermarkt. Dit gold ook voor de afstanden van 5 en 10 kilometer, waarbij respectievelijk 5 en 8 muntjes verdiend konden worden.

Zelf deed ik de 10 kilometer, samen met Johan die op deze afstand debuteerde. Omdat ik waarschijnlijk morgen nog een 10 kilometerloop in Dalen doe, leek het me wel een goed idee om hem te hazen. De eerste kilometer ging zelfs nog binnen de 5 minuten. Daarna liep het wat op, maar niet te veel. Na zo'n drieënhalve kilometer ging ik plat (over een uitstekende grote steen, bleek een ronde later). Toch rolde ik direct door en liep al weer. Zou ik dan toch wat leniger worden van de gymopleiding die ik volg? Na de tweede ronde zei Johan dat ik maar moest gaan. Maar ik hield wat in en bleef bij hem. Het ging eigenlijk prima. Zelf vond ik het nogal tegenvallen wat een inspanning het toch nog kostte, ondanks dat ik ruim een halve minuut per kilometer langzamer liep dan normaliter. De laatste tweehonderd meter gingen we nog even versnellen en kwamen we in 51:38 over de finish. Mooie tijd voor een debutant. Zelf was ik niet erg moe en kan ik morgen nog eens lopen als het er van komt.

Nu wat anders: zo'n 5 weken geleden heb ik mijn Garmin forerunner 205 opgestuurd ter reparatie. De geluidssignalen waren al heel lang niet meer te horen, maar het toestel was ook niet meer op te laden. Gelukkig zat er nog (twee jaar) garantie op. Vorige week had ik al eens gebeld hoe het ervoor stond. Maar het ding was nog bij de importeur. Vandaag werd een pakje bezorgd. Een gloednieuwe Forerunner 205!! Factuurbedrag 0! Wat een topservice van Garmin!